Sevgisizlik Çocuğu Öldürebilir

Bu hafta Vatan Gazetesi’nde okuduğum bir haber, bunun kanıtıydı. Haberde, ailesinden gördüğü kötü muamele ve okul arkadaşlarının da dışlamasıyla üzüntüden kalbi duran yedi yaşındaki Ivan anlatılıyordu. Şiddet gördüğü halde anne-babasının hastaneye götürmediği çocuk, kendi başına hastaneye gidiyor ve ailesine yazdığı nottan sonra kalbi durarak hayata veda ediyordu.

Doktorların Ivan’ın elinde bulduğu notta şunlar yazıyordu: “Canım annem ve canım babam; çirkinim, pisim ve aptalım. Beni sevemediğiniz için çok üzgünüm. Sizi hiç kızdırmak istemedim. Anne, senden tek istediğim içten bir kucaklamaydı. Baba, sendense dışarıya çıkmak, elinden tutmak ve bana şarkı söylemeni istedim. Benden utandığınızı biliyorum. Asla istediğiniz gibi bir çocuk olamayacağım.” Ivan, doktor kontrolü altındayken, minik kalbi bu sevgisizliğe daha fazla dayanamadı ve aniden durdu.

Oyuncak değil, ilgi ve şefkat

Yıllardır her fırsatta anne-babaları, çocuklarına nasıl yaklaşmaları ve nasıl ilgiyle sevgi göstermeleri gerektiği konusunda bilgilendiriyorum. Ebeveynler, ruhsal ihtiyaçlarından çok fizyolojik ihtiyaçlara önem veriyor. Çocuk biraz zayıfsa, travma yaşatarak yemek yedirmekte bir sakınca görmüyor. Ona zaman ayırmak yerine oyuncağa boğuyor. Anne-babası geç saat eve gelen minik, uyku saati aksamasın diye erken uyutuluyor ve hafta sonuna kadar anne ya da babasını hiç göremiyor. Çocuk, hasta olacak kaygısıyla dışarıya çıkarılmıyor.

Birçok anne-baba, çocuğu karnı doyarsa, düzenli uyursa, okula gidip gelirse, biraz          oyuncak alınırsa sağlıklı büyümesi için her       şeyin tamam olduğu düşünüyor. Oysa aileyle kaliteli zaman geçirmek alınabilecek her türlü oyuncaktan kıymetlidir.

Erken çocukluk dönemine dikkat

Özellikle okul öncesi dönemdeki çocukların daha fazla sevgi ve ilgiye ihtiyacı var. Çocuklar, anneleri çalıştığı için çok küçük yaşta sabahın erken saatlerinden akşama kadar okulda bekliyor. Elbette sosyalleşmeye de ihtiyaçları var ama küçük yaşta bu kadar uzun saatler ailesinden uzak kalması, birebir ilgi görmemesi, gelişiminde ve kişiliğinde problemlere yol açar.

Çocukların bu dönemde güvenle bağlanmaya, annesinin kucağında oturmaya ve ondan şefkat görmeye ihtiyacı vardır. Bu nedenle çocukların ruhsal ihtiyaçlarının her şeyin başında tutulması ve hayatlarını buna göre şekillendirilmesi gerekir. Örneğin, küçük yaşta kreşe tam gün vermek yerine, yarım gün verip kalan zaman için bakıcı bulmak ya da annenin çocuk büyüyene kadar yarım gün çalışması gibi birçok seçenek geliştirilebilir. Çocuğun sevgiye en çok ihtiyacı olduğu dönem, erken çocukluktur. Bu süreçte sevgi ve şefkatle büyüyenler, kendine güvenen, başarılı ve mutlu çocuklar olur.